Worden wie je bent

Wat wil jij later worden als je groot bent? Wie heeft deze vraag als kind niet gehad? Ik wist het eigenlijk nooit zo goed. Als kleuter kon ik tijdens het spelen van een zielig meisje eens heel echt huilen. Volgens mijn medekleuters zou ik daarom beslist actrice worden. Als kind vond ik het schrijven van verhalen zo leuk, ik heb dagboeken vol. Een carrière als journalist lag in het verschiet. Verschillende beroepen hebben de revue gepasseerd, maar van geen van allen werd ik echt heel blij. Wat moest ik nou toch worden en blijf je dat dan ook je hele leven?

Actrice werd het niet, volgens mijn ouders was daar geen droog brood in te verdienen. Maar was het talent onder het acteertalent wellicht inlevingsvermogen? Moeilijk woord voor een kleuter. Voor journalistiek had ik te weinig maatschappelijke belangstelling. Bleek het echter niet te gaan om een andere gave: het kunnen verwoorden van gedachten en gevoelens? Communicatie, gedrag willen begrijpen, verbeteren en vernieuwen, ondersteunen bij groei en ontwikkeling. Allemaal drive, passie, talent of hoe je het ook noemen wilt. Maar wat weet je daarvan als je 14 bent en je een vakkenpakket gaat kiezen?

Toch ben ik langzaam geworden wie ik ben. Al deze latente talenten zijn wel de rode draad in mijn leven gebleken. Van alle stappen die ik heb gezet, waren deze eigenschappen steeds een onderdeel. Leuk om te ontdekken dat ik gewoon ben geworden wie ik ben. Met of zonder opleiding, met of zonder werkervaring, de blauwdruk zit er toch een beetje in. Wat is jouw blauwdruk? Ben je al geworden wie je bent of ben je gewoon al die tijd jezelf al geweest? Ik hoop vooral dat je ook jezelf mag zijn. Dat je er meer dan droog brood mee kan verdienen en bovenal, dat je er heel gelukkig mee bent!

Manon

 

Reacties zijn gesloten.